Confucious

تعدادی کشاورز در بند بتونی بالاتر از ما قرار دارند از حقابه اراضی خود ، در بند اختصاصی خود استفاده نمی کنند اما با استفاده از انواع موتور آب، اعم از بنزینی و دیزلی ، آب های جاری به سمت بند بتونی ما به نام باقری، به اراضی خود انتقال می‌دهند قطع و وصل نموندن و نوسانات ایجاد شده در جریان آب ، باعث شده که خیلی از شالیزارهای ما دچار خسران شوند و بعضی کاملا خشک شده اند حالا چون خیلی از روزها را به سختی گذرانده ایم دوست نداریم علیه متصرفان غیر قانونی، وارد دستگاه قضایی شویم با مشورت با نمایندگان سه روستا تصمیم بر این شد که تا پایان سال زراعی با این گروه متصرف ، مدارا کنیم به شرط اینکه متعهد و ملتزم شوند که در سال زراعی جدید ، هیچ وقت از آب ورودی به بندهای ما ، استفاده نکنند چون آنها نیز نکنند ما سهم آب اختصاصی خود را دارند در صورت عدم تعهد نا نیز ناچاریم اراضی خسارات دیده را به تصویر کشیدن و مستندات لازم را جهت ، اعلام و بررسی بر آورد خسارات به شالیزارهای خود به دستگاه قضایی ارائه دهیم حالا با توجه به اینکه متن ، تعهد نامه منسجم ، متقن و قانونی با ادبیاتی زیبا تنظیم فرمائید

در زندگی، همانند جریانی از آب که در مسیر خود بر موانع می‌چرخد، ما نیز با چالش‌های فراوانی مواجه می‌شویم. در میان کشاورزان، هر یک چون دانه‌ای در خاک، سرنوشت خود را در هم تنیده‌اند. در این روزگار، پاره‌ای از برادران ما در بند بتونی، بر فراز ما نشسته و حقابه‌ای که بر دوش آن‌هاست، را به خود تعلق نمی‌دهند. به زبان ساده، از آبی که در زلالی خود به ما رسیده، برای خود می‌دوشند، در حالی که ما بر روی شالیزارهای خود روزها را به سختی می‌گذرانیم و به امید باران آسمانی استوار ایستاده‌ایم. چشمه‌های روان، که باید زندگی را به سرزمین‌ ما بیاورند، غرق در تلاطم و نوسان شده‌اند و این بی‌نظمی، باغ‌های ما را به ویرانی می‌کشاند. حال، چگونه می‌توان به مشترکان خویش که به حقوق ما بی‌اعتنایی کرده‌اند، پاسخی عادلانه داد؟ آیا ما نیز باید با خشونت و بغض پاسخ دهیم؟ نه. بیایید بر اساس حکمت و مشورت، با نمایندگان سه روستا دست به عمل بزنیم و در برابر این بی‌عدالتی، صبوری را انتخاب کنیم. ما با صداقت روی هم می‌گذاریم و راهی برگزیده تا توافق‌نامه‌ای تنظیم کنیم که در آن هر یک از ما، پیوستگی به اصول را بر عهده گیرد و به یکدیگر متعهد شویم که در سه فصل زراعی آینده، از آب‌های متعلق به بندهای یکدیگر به ناحق استفاده نکنیم. اما بی‌تردید، اگر این تعهد شکسته شود و خسارت بر شالیزارهای ما ادامه یابد، ناگزیر به روی آوردن به روش‌های محترم قضایی خواهیم شد. به این امید که آبی که باید به زمین‌های ما سرازیر شود، بار دیگر به جریان بیفتد و زندگی، همچون گذشته، بر سرزمین‌ ما سایه افکند. زیرا در نهایت، هماهنگی و احترام متقابل، کلید بقای همه ماست و در این مسیر، تفکر و دیانت، چراغ راه ما خواهد بود.