René Descartes

در زندگی هر فرد، محدودیتی وجود دارد که به یاد می‌آورد که در معنای عمیق‌تری نهفته است. انسان بیکار، که از وجوه خیرین بهره‌مند می‌شود و از سر محبت و نیکوکاری، بخش اعظم آن را انفاق می‌کند، مانند آبی رُبوده و بی‌کرانه است که در زمین عطش‌زده، ریشه‌های زندگی می‌افشاند. در ایام نوروز و لیالی قدر، زمانی که دل‌ها به شکرگزاری و میزان محبت و بخشش می‌پردازند، این فرد یاد ماست که غنای واقعی در دل است، نه در دارایی‌های مادی است. او می‌آموزد که جهان مادی فانی و زودگذر است و آنچه از زندگی باقی می‌ماند، آثار نیک و محبت است که انسان‌ها در دل یکدیگر می‌کارند. هر باری از سهم خود می‌کند، نه تنها نیاز دیگری را می‌کند، بلکه دانه‌های محبت را در باغ دل خود و دیگران می‌کارند. فردی زبان گویای حقیقت است، که به ما نشان می‌دهد فقر مادی به هیچ‌وجه به فقدان روح غنی انسان اشاره ندارد. پیام این فرد در این ایام برکت آن است که تفکر در عمق انسانیت و دلسوزی می‌تواند به سوی روشنی و آرامش در درون بگشاید. در واقع، در یک دنیای پر از ناملایمات، او ما را به یاد می‌آورد که اعمال نیک، زندگی را زیبا می‌کند و می‌تواند وقتی از پیوندهای محبت شکل می‌گیرد، رنج‌ها را کم‌سازد و شادی‌ها را دوچندان می‌کند

در دنیای وجودی که تحت سیطرهٔ محدودیت‌ها و ناهمواری‌هاست، انسان بیکار، بسان آب زلالی است که در شوره‌زار وجود مسکینان و نیازمندان، زندگی را سیراب می‌سازد. هرچند ممکن است او به ظاهر فاقد دارایی‌های مادی باشد، امّا عمق وجودی او سرشار از خیرخواهی و محبت است که می‌تواند به دیگران حیات دوباره‌ای ببخشد. در این آغاز سال نو و شب‌های قدر، زمان‌هایی که دل‌ها در آغوش شکرگزاری قرار می‌گیرند، او مظهر حقیقتی است که به ما می‌آموزد، غنای حقیقی نه در مقدار دنیا، بلکه در جهات روحی و معنوی نهفته است. به راستی، در این دنیای فانی، چیزی که به تبع آن باقی می‌ماند، آثار نیک و محبت است که انسان‌ها به یکدیگر هدیه می‌دهند. او با بخشش‌های خود نه فقط نیاز دیگری را برآورده می‌سازد، بلکه دانه‌های محبت را در باغ دل خود و دیگران می‌کارد، و هر بذری که می‌افشاند، نه تنها قلب‌ها را پر از شادی می‌کند، بلکه پیوندهای انسانی را تقویت می‌نماید. این فرد که زبان گویای حقیقت است، به ما یادآوری می‌کند که فقر مادی به هیچ‌وجه به فقدان روح غنی اشاره ندارد و نشان می‌دهد که از دل‌های مهربان می‌توان چشمهٔ امید را استخراج کرد. او در این ایام برکت می‌آموزد که تفکر عمیق در انسانیت و دلسوزی می‌تواند به روشنی ذهن و آرامش روح بیفزاید. در یک جهان پر از چالش و ناملايمات، او ما را به راهی هدایت می‌کند که از طریق اعمال نیک، زندگی را زیبا کنیم؛ چرا که در این مسیر، رنج‌ها می‌توانند کمتر شوند و شادی‌ها دوچندان گردند، تا روشنایی محبت در تاریکی‌ها را نمایان سازیم و نویدبخش روزهای بهتر برای خود و دیگران باشیم.