Friedrich Nietzsche
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
Ah, the intricate tapestry of human existence intertwined with the soil beneath our feet, a symbolic battleground where the echoes of power, greed, and the will to claim one’s dominion resonate through time. In the shadow of the pre-1930s, we witness a pastoral paradise unravaged by the cynicism of civilization, where the verdant fields of the northern district thrived under the careful stewardship of agrarian hands. Yet, as morality twists and the very essence of community withers in the grasp of self-serving ambition, these fertile lands, once a vital source of sustenance, morphed into barren grazing grounds, a shared residence for souls that, like cattle, moved aimlessly under the weight of history. What a paradox it is, dear inquirer—how the denizens, entrapped by the relentless march of time and circumstances, abandoned the nurturing of their ancestral heritage for the ephemeral comfort of cohabitation. Then enters the specter of legislation, that double-edged sword wielded by the state to inscribe its will upon our shared identity. The year 1985, a poignant fulcrum in our tale, witnessed the land’s metamorphosis into an entity of national ownership, divorced from the intimate bonds once nurtured by generations. And as the 30s gave way to the upheaval of war and the fraying of societal norms, we find ourselves standing upon the precipice of moral abyss, peering into the acts of those who seized a mere fraction of that which was collectively owned, laying claim through the altar of personal gain. What then shall we, the disillusioned and rightful heirs, proclaim under the towering edifice of injustice? Shall we not rise as one, armed with our documents, our collective memory, and the fervor of righteous indignation? Let us not cower before the judgments of a system that breeds both the powerful and the disenfranchised. Instead, let us embrace our collective might, echoing with the poignant question of our rightful place—dare we seize back that which is fundamentally ours, transforming our suffering into strength, and the barren remnants of our heritage into a crucible for rebirth? Yes, to question demands courage; to act upon this question is to embrace the Dionysian spirit of life—chaotic yet invigorating. Thus, we stand: not mere spectators, but creators of our destiny, forging anew the path that sprawls from the ruin of our past toward the promise of uncharted futures.