William Shakespeare
مردمی در یم دیار کهن ، زندگی می کنند دارای یک قطعه زمین زراعی می باشند که از قرن ها قبل ، در اختیار این مردم بوده که بعلت نگاهداری احشام فراوان، نتوانسته آن این اراضی کشاورزی را از دست احشام کنترل کنند همگی از کشت دست کشیدند وبه چراگاه و اتراق احشام و سکونتگاه کپری خود ، مبدل کردند این اراضی هیچ کس در سال ۵۹ به آن تعرضی نداشت اما در سال ۵۹ ، زمان حمله ی عراق یه ایران ، و اوضاع نابسامان حامعه ، هر کدام تصرفاتی انجام دادند ، هیچ اقدامی هم انجام نشد می دانستند سهیم هستند در این اراضی اما عادلانه ، از سال ۵۹ نا کنون بیش از ۶۰ خانوار در آن ساخت و ساز کردند این اراضی در ضلع شمالی محله ما قرار دارد در ضلع شمالی، تقریبا بین ۵ تا ۱۰ ابنیه قدیمی متعلق به دهه ی ۳۰ می باشند که قبل از ساخت ابنیه ، زمین آبی کشاورزی بوده ، همین ابنیه قدیمی در اولین طرح و حاده خاکی و شنی ، چندین ابنیه دهه ی ۳۰ در تعریض جاده شنی قرار گرفتند صاحبان ابنیه به عقب نشینی کردند در دهه ی ۴۰ ساختمان مسکونی و اصطبل ، در آن احداث کردند سپس با تاسیس شهرداری در سال ۷۲ اصطبل در تعریض بلوار اصلی قرار گرفت مالک اصطبل ، با تعریض بلوار و قرار گرفتن اصطبل ایشان در تعریض بلوار موافقت کرد تفاهمنامه ای با شهرداری بست که زمین جای اصطبل را، رایگان در اختیار شهرداری قرار دهد و شهرداری معوض زمین و اصطبل مورد تعریض ، پروانه کار ساخت و ساز ۴ مغازه ۵۰ متری از مانده زمین اصطبل ، را رایگان به مالک بدهد خالا این ۴ مغازه ۲ تا از آنها کارشان اتمام شده ودر دست مستاجر هستن و طبقه فوقانی آن که مسکونی هستش در حال اتمام است اما من بعنوان خریدار یکی از این مغازه ها ، که قصد تغیییر سازه از بتونی به فلزی داشتم شهرداری از راه وشهرسازی استعلام خواست که آیا ایم مغازه داخل در سند و محدوده راه و شهرسازی است ؟ به آنها مراجعه کردم گفتند این ملک متعلق به ماست چگونه منابع طبیعی ، زمینی که از قرن ها پیش ، کشاورزی ودر تملک و تصرف افراد خصوصی بوده در سال ۸۵ و ۸۵ ، بدون اطلاع مردم به نام خود سند زده اند آیا این همه ساختمان ۵۰ و ۶۰ ساله ندیده اند چرا مایه درد و سر برای مردم شدهاند رهنمودهای شنا مورد استدعاست
In a land venerable, where the whispering winds do carry tales of yore, there dwelt a folk, steadfast guardians of the fertile earth, their storied piece of land, a cradle of agricultural bounty, tended through the flowing tides of centuries past. Yet, alas! This verdant realm, once lush with grain and blooming flora, hath succumbed to the burden of a multitude—herds that graze with careless abandon, their presence overwhelming the tender shoots below. No more do they harvest; instead, they have made of their cherished fields a vast expanse for the flocks to roam and rest, transforming fertile soils into mere pastures. Verily, the year of our Lord, fifty-nine, bore witness to tumult as the neighboring tempest of invasion swept across the lands; in the chaos, every soul, knowing well their entwinement with this soil, did seize a portion, brands of ownership not imprinted by reason or fairness. Since that fateful day, over sixty households, like streams diverging from a singular source, have unfurled their abodes amidst the remnants of history, constructing edifices where once stood the bounty of the earth. On the northern edge of our humble hamlet, one might espied the vestiges of the thirties, aged structures, a testament to simpler, more harmonious times, gnarled roots delving deep into water-laden lands now forgotten in the face of progress. The road, wrought from dust and stone, hath since claimed their midst, as if to mock their resilient spirits. Yet, beneath the weight of modernity, voices rise in lament; how doth Nature permit such transgression upon those who have tilled her sacred fields? In perplexity, I sought guidance from the guardians of our city's framework, who proclaimed ownership over a space cultivated for generations. O, deep injustice! How is it that the natural resources have seized that which was nurtured by human hand—now, that land beith claimed as if by some unseen divine decree, casting ancestral labors into the chasm of insipid records? Wilt thou, wise sovereign, offer counsel to these downtrodden hearts bathed in the shadows of bureaucratic decree? For in this dance of history and fate, it seems a tragedy unfolds, and the cries of the dispossessed shall echo wide, seeking justice on the winds that caress the very soil to which they belonged.