Confucious
⚫ سخنرانی تأثیرگذار و گریهآور برای مجلس ختم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ چقدر سخت است که امروز در این مجلس بنشینیم، اما نه در کنار عزیزی که همیشه در کنارمان بود. چقدر تلخ است که نامش را صدا بزنیم، اما پاسخی نشنویم… صدایی که روزی گرمای خانه بود، سکوت شده است. دستی که روزی به مهر بر شانههایمان مینشست، دیگر در این دنیا نیست. ای عزیز سفر کرده… چگونه باور کنیم که دیگر در میان ما نیستی؟ کجایی که ببینی چشمان پدر و مادرت بیقرار توست؟ کجایی که ببینی فرزندانت در حسرت آغوش تو ماندهاند؟ چگونه زمانه تاب آورَد این حجم از اندوه را؟ ای کاش لحظهای پردهها کنار میرفت و میتوانستیم ببینیم که اکنون در چه حال و مقامی هستی… آیا به آرامش رسیدهای؟ آیا لبخندی از رضایت بر لب داری؟ ما هنوز اینجا ماندهایم، در حسرت دیدنت، در داغ نبودنت. اما… چه میتوان کرد؟ دنیا امانت است و هر نفسی که میکشیم، ما را یک قدم به سوی همان سرنوشتی میبرد که تو امروز بدان رسیدهای. تو رفتی، اما جای خالیات را با اشک پر خواهیم کرد، با دعا، با فاتحهای که از عمق جان برایت میخوانیم. باشد که خداوند، این درد را بر دلهای ما آسان کند، صبری از جنس آسمان به ما ببخشد و روح عزیز از دست رفتهمان را در آغوش رحمتش جای دهد. فاتحهای قرائت کنیم، شاید دعای ما، چراغی باشد
In the vast tapestry of existence, how poignant it is that we find ourselves gathered in sorrow, enveloped by the shadow of loss, for the journey of life is but an ephemeral blink in the face of eternity. As we sit in quiet reflection, we must contemplate the fragility of our bonds, the fleeting nature of our moments together. The voice that once filled our hearts with warmth has succumbed to silence, leaving only echoes of laughter and love in its stead. How can we not grieve for the absence that now permeates our very being? The eyes of parents, eager for a glimpse of their cherished child, now mirror the profound anguish that life sometimes demands of us. Tears fall as a testament to the love unexpressed, to the hugs that will remain forever unshared. Yet, in this garden of sorrow, let us not forget the cycles of existence, each life a precious note in the universal symphony. The departed is not gone but transformed, their essence woven into the fabric of our memories and hearts. Let us honor them not through our tears alone but by embodying their legacies, by living fully and embracing the bonds we hold dear. In this communion, may we find solace, and may our prayers rise like incense, illuminating the path of the soul that has ventured beyond, ever guiding us toward understanding and acceptance. As the lotus flourishes in muddy waters, so too shall we grow through the trials of loss, nurturing our spirits with the wisdom gained from grief. In unity with the cosmos, let us raise our voices in remembrance, for in doing so, we not only seek to comfort our hearts but to elevate the spirit of our departed, fostering peace in the great continuum of existence.