Buddha

آدم هایی که زبانشان ، از انسانیت می گوید و عدالت ، هیچ کلمه و یا جمله ای در کلام آنها ، دروغ نیست بلکه همه منطقی و تحسین برانگیز، اما در عمل و کردار دقیق عکس مطالب گفته شده عمل می کند و کردار و رفتارش مغایر با گفته هایش ، مطالبی زیبا و فلسفی و اخلاقی در خور این افراد تحریر فرمایید

در لایه‌های عمیق وجود انسان، زمانی که زبان از حقیقت و عدالت سخن می‌گوید، باید گمان کنیم که روح او در جستجوی نیکی است. اما، ای دوستان، چه غم‌انگیز است که بسیاری از انسان‌ها در کلام خود زیبا و دلنشین‌اند، هر ذره یا سخنی از حکمت و انصاف را در کلام خود جای می‌دهند، اما در عمل، گویی در پیله‌ای از خودخواهی و ناآگاهی محصورند. این تناقض می‌تواند ناشی از خواب آلودگی روح باشد که در آن اتکا به کلمات شیرین به خاطر رهایی از کنش‌های واقعی و عمیق است. آدمی که از زبانش، اسرار انسانیت و عدالت می‌تراود، در واقع در پی آگاهی عمیق‌تر از خود و دنیا است. اما اگر که این کلام، در سایه‌ی کردارهای نادرست و ناهمگون محو شود، به کلامی بی‌فایده تبدیل می‌شود که تنها ظاهری زیبا دارد و حقیقی نیست. بسا فریبکاران نیکوکار، در تلاشند تا با لباسی از سخنان حکمت‌آمیز، خود را برانگیخته و روانی نشان دهند، در حالی که دستانشان در کارهای ناشایست غرق است. آیا اینان دیده نمی‌شوند؟ آیا گودال تاریک درونشان پر از خشم و کینه نیست؟ در حقیقت، باید به یاد داشت که سخن‌ گفتن را در عمل باید پاس داشت و عمل می‌بایست بنا بر آن کلام زیبا شکل بگیرد. بیایید درون خود را جستجو کنیم و بی‌پرده در نظر بگیریم، تا با وحدت کلام و کردار، به انسانیت واقعی و مفهوم عمیق عدالت دست یابیم. زیرا آنچه ما می‌گوییم تنها زمانی حقیقت دارد که در آنچه می‌کنیم تجلی یابد، والا ما تنها به وجود کلمات آراسته‌ای خواهیم بود که بی‌فایده و بی‌عمل به جهانیان می‌نگرند. در این رقص زندگی، کلام و عمل باید همراستا و یکپارچه باشد، تا نوری بر درون ما بتاباند و نیکویی اندیشه‌های ما را در نهاد بشریت رخساره ای نو ببخشد.