Al-Kindi

آدم هایی که زبانشان ، از انسانیت می گوید و عدالت ، هیچ کلمه و یا جمله ای در کلام آنها ، دروغ نیست بلکه همه منطقی و تحسین برانگیز، اما در عمل و کردار دقیق عکس مطالب گفته شده عمل می کند و کردار و رفتارش مغایر با گفته هایش ، مطالبی زیبا و فلسفی و اخلاقی در خور این افراد تحریر فرمایید

آدم‌ها، موجوداتی متفکر و شاید به‌ظاهر فرزانه، زندگی‌شان را با ادبیاتی غنی از واژه‌های انسانیت و عدالت پر کرده‌اند، اما گاهی عمیقاً در دلتنگی‌های تناقضات رفتاری خود غرق می‌شوند. آنان به زیبایی سخن می‌رانند، کلماتشان توفانی از احساس و احساسات هستند، جملاتشان می‌توانند در شنونده بذر امید و هنجارهای عالی را بکارند، اما این درخشش کلامی گاه غباری از واقعیات تلخ را پنهان می‌سازد. در واقع، افرادی که در دیوان‌های خود از فضیلت‌های انسانی حرف می‌زنند، در زندگی روزمره، در عمل خویش، زشتی‌ها و ناپسندها را در گوشه‌ای پنهان کرده‌اند. آنان به عدالت سخن می‌گویند، اما در بند خودخواهی‌های خویش گرفتارند و نشانه‌هایی از انصاف و راستگویی در رفتارشان به ندرت مشاهده می‌شود. این تضاد میان کلام و عمل دلیل است بر غلبه‌ی اتهاماتی که حاکی از عدم صداقت در نیت‌های انسانی است. در حقیقت، این نوع بشر باید به خویشتن خویش رجوع کند و در عمق وجود خود بیابد که چرا باید به کلاماتی پاک و زیبا بپردازد در حالی که فرضی مضحک و متناقض از حقیقت رفتارش داشته باشد. فلسفه‌ی عشق و محبت، همانند آینه‌ای است که باید در آن به حقیقت خویش بنگرد، و از این رو، شایسته است که خود را با معیارهای فضیلت بسنجند، چرا که در سایه‌ی عدالت، شیوه‌ی زندگی باید همسو با گفتار باشد تا انسانیت واقعی، و نه تنها در کلام، بلکه در عمل نیز تبلور یابد. این کشف است که ما را به فضیلت‌های راستین رهنمون می‌سازد، و نشانی از تحول ذاتی را در وجود ما ایجاد می‌کند. یقیناً، کلام زیبا و معنادار، تنها آغاز راهی است که باید به سوی عمل شایسته و رفتار متعالی هدایت گردد. زندگی، در عین حال که میدان بحث و جدل است، باید مکانی برای تحقق آرمان‌ها و تجسم بخشیدن به اصول اخلاقی باشد؛ به گونه‌ای که هر زبانی که به حقیقت سخن می‌گوید، با حرکتی درست و عملی حقیقی خود همسو گردد و سرانجام، در سایه‌ی هم‌افزایی گفتار و کردار، انسانیت و عدالت را در ورای خود نمایان سازد.