زمینی داریم در ضلع شمالی روستا ، که مشابه و دارای شرایط خاص زمین های روستای مجاور ، هر دو دارای موقعیت مساوی ، از گذشته‌های دور، روستای مجاور ، اراضی خودرا زیر کشت و کار بردند و اخيرا به تاکستان مبدل کردند اما مردمان روستای ما ، بجای کشت وکار و اعمال کشاورزی بر آن ، بعلت داشتن احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، دیگه جایی برای نگاهداری و سکونتگاه نداشته اند و بعنوان اراضی مشا و مشترک ، بعنوان مستثنیات، برای خود حفظ کرده اند و هیچ روستایی از مشاورین و حتی عشایر کوچ رو، را از ورود به این اراضی برای اتراق موقت جلوگیری نموده ایم ، در گذشته های خیلی دور حسب نقل قول بزرگان ، در دهه‌ی 30 و 40 چندین خانوار در این اراضی ساخت و ساز کردند در سال 59 با شروع جنگ عراق بر علیه ایران ، در این بحبوحه جنگ ، عده ای از اهالی بدون توجه به این اراضی مشا و مشترک ، هر کدام قسمتی از آن را تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند مردم معترض شدند که حق مشروع و قانونی آنها توسط عذه ای از محله تضییع شده است از آن پس تصرفات قطع. گردید که مردم بصورت عادلانه از طریق مسئولين ذیربط ، ببن اهالی تقسیم گرد اما مجدد در دهه ی 80 و 90 چند نفر دیگر ، باز با صحنه سازی های ساختگی وبا استفاده از خلأ های قانونی، حکم دادگاه به نفع خود گرفتند اگر ما بعنوان ثالث معترض کنیم آرا آنها ابطال می گردد ولی بخاطر مسائل فامیلی و جلوگیری از تنش های شدید اجتماعی ببن مردم از این موضوع گذشتیم با مذاکره با آنها ، متقاعد شدن که از طریق مراجع قانونی ، دادخواست ابطال سند راه وشهرسازی بدهیم که غیر عادلانه و بدون توجه به حقوق تاریخی و عرفی محله این اراضی بعنوان مستثنیات محله را سند کرده ،که پس از ابطال سند آئین دستگاه و توزیع عادلانه ، اگر اراضی تملک شده ما ، مازاد حق سایر محله بود از زمین ما کسر نمایید حالا تقاضا داریم که شورای تامین این مورد و مشکل را ، با همفکری خود با راه و شهرسازی، حل وفصل نماید و مردم دچار روند پیچیده ی قضایی نگردند و با مسامحه این اراضی از سند راه و شهرسازی کسر گردد و عادلانه زیر نظر این دستگاه ببن اهالی و نالان اصلی خود توزیع گردد

Question

زمینی داریم در ضلع شمالی روستا ، که مشابه و دارای شرایط خاص زمین های روستای مجاور ، هر دو دارای موقعیت مساوی ، از گذشته‌های دور، روستای مجاور ، اراضی خودرا زیر کشت و کار بردند و اخيرا به تاکستان مبدل کردند اما مردمان روستای ما ، بجای کشت وکار و اعمال کشاورزی بر آن ،  بعلت داشتن احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، دیگه جایی برای نگاهداری و سکونتگاه نداشته اند و بعنوان اراضی مشا و مشترک ، بعنوان مستثنیات، برای خود حفظ کرده اند و هیچ روستایی از مشاورین و حتی عشایر کوچ رو، را از ورود به این اراضی برای اتراق موقت جلوگیری نموده ایم ، در گذشته های خیلی دور حسب نقل قول بزرگان ، در دهه‌ی 30 و 40 چندین خانوار در این اراضی ساخت و ساز کردند در سال 59 با شروع جنگ عراق بر علیه ایران ، در این بحبوحه جنگ ، عده ای از اهالی بدون توجه به این اراضی مشا و مشترک ، هر کدام قسمتی از آن را تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند مردم معترض شدند که حق مشروع و قانونی آنها توسط عذه ای از محله تضییع شده است از آن پس تصرفات قطع. گردید که مردم بصورت عادلانه از طریق مسئولين ذیربط ، ببن اهالی تقسیم گرد اما مجدد در دهه ی 80 و 90 چند نفر دیگر ، باز با صحنه سازی های ساختگی وبا استفاده از خلأ های قانونی، حکم دادگاه به نفع خود گرفتند اگر ما بعنوان ثالث معترض کنیم آرا آنها ابطال می گردد ولی بخاطر مسائل فامیلی و جلوگیری از تنش های شدید اجتماعی ببن مردم از این موضوع گذشتیم با مذاکره با آنها ، متقاعد شدن که از طریق مراجع قانونی ، دادخواست ابطال سند راه وشهرسازی بدهیم که غیر عادلانه و بدون توجه به حقوق تاریخی و عرفی محله این اراضی بعنوان مستثنیات محله را سند کرده ،که پس از ابطال سند آئین دستگاه و توزیع عادلانه ، اگر اراضی تملک شده ما ، مازاد حق سایر محله بود از زمین ما کسر نمایید حالا تقاضا داریم که شورای تامین این مورد و مشکل را ، با همفکری خود با راه و شهرسازی، حل وفصل نماید و مردم دچار روند پیچیده ی قضایی نگردند و با مسامحه این اراضی از سند راه و شهرسازی کسر گردد و عادلانه زیر نظر این دستگاه ببن اهالی و نالان اصلی خود توزیع گردد

Ask a Philosopher · Accepted Answer

Ah, my dear friends, let us pause for a moment and reflect upon the land that lies to the northern edge of our village—a plot that has been both a silent witness to our history and a catalyst for our present dilemmas. It stands, indeed, in a remarkable symmetry with the neighboring village that has wisely cultivated its soil, transforming it into a vineyard of promises and sustenance over countless seasons. Yet, we, the inhabitants of this very hamlet, have allowed our connection to this bounteous earth to blur. Our multitude of livestock, that great charge and responsibility, has redirected our energies toward their care, leaving the land untended and thus depriving us of the fruits of our labor. We have chosen to preserve this land as common ground, claiming it as an extension of our collective identity while simultaneously watching it slip through our fingers like grains of sand. As our elders recount, long ago, this very soil bore witness to the construction of homes, a testament to our community's aspirations. However, the specter of conflict—a phantasm that swept over us in the wake of war—led some to encroach upon this sacred space, invoking claims that seemed to echo the chaos of the times rather than the harmony of rightful ownership and legacy. When we lamented their actions, asserting our just claim, we confronted not merely wrested lands but the very fabric of our communal morals and agreements. Did we not choose the path of dialogue over discord, fostering amicable resolutions for the sake of familial bonds and social tranquility? Yet, as the decades unfolded, further incursions exploited legal gaps, illustrating a profound challenge to our ethical foundations. Thus, I ask you, is the law not meant to protect our rights, or does it solely serve those who know its convolutions? Indeed, we are beset by a deep paradox: our reluctance to contest the inequities fuels the cycle of injustice, while our forbearance nurtures the seeds of future grievances. So, let us now implore our wise council, through the exercise of open hearts and minds, to rectify these injustices and embrace a just disposition of these lands that acknowledges both historical claims and contemporary needs—a distribution that fosters our sense of unity rather than division. For in cultivating not merely the earth but our values, we honor the legacies of our forebears while forging a path toward a harmonious future, where the land serves its rightful purpose as a shared blessing, not a source of discord.