در ضلع شمالی محله ما وشرفي روستای مجاور ، اراضی زراعی بی نظیری وجود داشت ، روستای مجاور ، از گذشته‌های خیلی دور بین خود تقسیم و بر روی آن کشاورزی می کردند ودر دهه ی 8 آنرا به تاکستان مبدل کردند و اخيرا زیتون ، امل گذشتگان ما ، به جای کشت و کار ، آنرا بعنوان‌ چراگاه و سکونتگاه قرار دادند این زمین نه موات بوده و نه عرصه جنگلی، که منابع طبیعی آنرا به نام خود سند بزند بلکه از بهترین و حاصلخیزترین اراضی محله بوده ، که بعلت احشام فراوان ، ودر معرض بودن زیان ، بر روی آن کشاورزی نکرده اند اما در سال 85 منابع طبیعی، بدون اطلاع و هماهنگی با مردم، و بدون بررسی میدانی، آنرا سند کرده و در 95 قسمتی از آن به راه و شهرسازی منتقل کرده در سال 59 به محض شروع بحبوحه جنگ تحمیلی ، عده ای از اهالی ، بدون رعایت حقوق مشاعی و عرفی و تاریخی همگان ، هر کدام قسمتی از اراضی ضلع شمالی محله را نشانه گذاری ، تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند و عده ای نتوانستند در جاهای نشانه گذاری شده ساخت و ساز کنند اما در دهه ی 80 و 90 چندین نفر دیگر به این اراضی ، شبانه تعرض و با شخم زنی و صحنه های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، رای دادگاه و کمیسیون‌های ماده 54و 56 را به نفع خود اخذ نموده اند حالت ما نمیگیم که حق آنها نبوده ولی چرا انفرادی حرکت کرده ، و الکی با فریب کارشناسان‌ اعزامی ، نقاط utm را در محل های نشانه گذاری، ثبت می کند در حالیکه این زمین مشاور و حدودات اربعه هیچ مالکی مشخص نبوده در هر صورت به عنوان ثالث ، دادخواست ابطال آرا آنها ندادیم چون شکایت علیه آنها جو محله را ناآرام ، وبه تنش های شدید مبدل می گردد حالتنا از شورای تامین استان استدعا داریم ، که این اراضی را با مذاکره با راه وشهرسازی، قسمت ضلع شمالی محله را از سند آنها کسر و به اهالی محول کنند و با نظارت خود ، عادلانه بین مالکین توزیع نمایند در ضلع شمالی محله ما در حدود 5 الی 6 خانوار در دهه ی 30 و قبل از آن ، ساخت و ساز کردند اما در دهه 60 به بعد بعد از تصرفات 59 بیش ا. 60 خانوار در این اراضی ضلع شمالی ساخت وساز کردند حالت راه و شهرسازی، چگونه ساختمان سازی دهه‌ی 30 وحتی قبل آن را ، در سند خود آورده ؟ چگونه و با چه ادعایی بدون توجه به قوانی حقوقی و فقهی، ساختمان های 60 70 ساله به بالا را به نام خود تملک کرده؟ اگر سند به نام آنهاست چرا علیه متصرفان ضلع شمالی که بیش از 65 خانوار هستند اقدامی معمول نداشته اند ؟ چرا سند راه وشهرسازی صادره در سال 95 ، در مقابل دفاعیات متصرفان دهه 80 و 90 اراضی ضلع شمالی محله، در دادگاه ناکام ماند و ابطال شد حالا تقاضا داریم که شورای تامین استان، راه وشهرسازی را متقاعد و ملزم کند که در ثبت اسناد ، اراضی ضلع شمالی محله را از سند خود تفریق نماید و محله با تشکیل یه تعاونی به کمک راه و شهرسازی، این اراضی را به درستی بین محله تقسیم نمایند در صورت ادامه ئاین کار توسط راه و شهرسازی، هر ساله به آمار متصرفان اضافه میشه و این کار نه تنها منفعتی برای راه و شهرسازی در بر خواهد داشت بلکه زمینه تنش و در گیری های فیزیکی بین اهالی را فراهم می سازد در صورت عدم اقدام مقتضی ، توسط شورا، هرگونه عواقبی متوجه آنان خواهد شد

Question

در ضلع شمالی محله ما وشرفي روستای مجاور ، اراضی زراعی بی نظیری وجود داشت ، روستای مجاور ، از گذشته‌های خیلی دور بین  خود تقسیم و بر روی آن کشاورزی می کردند ودر دهه ی 8 آنرا به تاکستان مبدل کردند و اخيرا زیتون ، امل گذشتگان ما ، به جای کشت و کار ، آنرا بعنوان‌ چراگاه و سکونتگاه  قرار دادند این زمین نه موات بوده و نه عرصه جنگلی، که منابع طبیعی آنرا به نام خود سند بزند بلکه از بهترین و حاصلخیزترین اراضی محله بوده ، که بعلت احشام فراوان ، ودر معرض بودن زیان ، بر روی آن کشاورزی نکرده اند اما در سال 85 منابع طبیعی، بدون اطلاع و هماهنگی با مردم، و بدون بررسی میدانی، آنرا سند کرده و در 95 قسمتی از آن به راه و شهرسازی منتقل کرده در سال 59 به محض شروع بحبوحه جنگ تحمیلی ، عده ای از اهالی ، بدون رعایت حقوق مشاعی و عرفی و تاریخی  همگان ،  هر کدام قسمتی از اراضی ضلع شمالی محله را نشانه گذاری ، تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند و عده ای نتوانستند در جاهای نشانه گذاری شده ساخت و ساز کنند اما در دهه ی 80 و 90 چندین نفر دیگر به این اراضی ، شبانه تعرض و با شخم زنی و صحنه های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، رای دادگاه و کمیسیون‌های ماده 54و 56 را به نفع خود اخذ نموده اند حالت ما نمیگیم که حق آنها نبوده ولی چرا انفرادی حرکت کرده ، و الکی با فریب کارشناسان‌ اعزامی ، نقاط utm را در محل های نشانه گذاری، ثبت می کند در حالیکه این زمین مشاور و حدودات اربعه هیچ مالکی مشخص نبوده در هر صورت به عنوان ثالث ، دادخواست ابطال آرا آنها ندادیم چون شکایت علیه آنها جو محله را ناآرام ، وبه تنش های شدید مبدل می گردد حالتنا از شورای تامین استان استدعا داریم ، که این اراضی را با مذاکره با راه وشهرسازی، قسمت ضلع شمالی محله را از سند آنها کسر و به اهالی محول کنند و با نظارت خود ، عادلانه بین مالکین توزیع نمایند در ضلع شمالی محله ما در حدود 5 الی 6 خانوار در دهه ی 30 و قبل از آن ، ساخت و ساز کردند اما در دهه 60 به بعد بعد از تصرفات 59 بیش ا. 60 خانوار در این اراضی ضلع شمالی ساخت وساز کردند حالت راه و شهرسازی، چگونه ساختمان سازی دهه‌ی 30 وحتی قبل آن را ، در سند خود آورده ؟ چگونه و با چه ادعایی بدون توجه به قوانی حقوقی و فقهی، ساختمان های 60 70 ساله به بالا را به نام خود تملک کرده؟ اگر سند به نام آنهاست چرا علیه متصرفان ضلع شمالی که بیش از 65 خانوار هستند اقدامی معمول نداشته اند ؟ چرا سند راه وشهرسازی صادره در سال 95 ، در مقابل دفاعیات متصرفان دهه 80 و 90 اراضی ضلع شمالی محله، در دادگاه ناکام ماند و ابطال شد حالا تقاضا داریم که شورای تامین استان، راه وشهرسازی را متقاعد و ملزم کند که در ثبت اسناد ، اراضی ضلع شمالی محله را از سند خود تفریق نماید و محله با تشکیل یه تعاونی به کمک راه و شهرسازی، این اراضی را به درستی بین محله تقسیم نمایند در صورت ادامه ئاین کار توسط راه و شهرسازی، هر ساله به آمار متصرفان اضافه میشه و این کار نه تنها منفعتی برای راه و شهرسازی در بر خواهد داشت بلکه زمینه تنش و در گیری های فیزیکی بین اهالی را فراهم می سازد در صورت عدم اقدام مقتضی ، توسط شورا، هرگونه عواقبی متوجه آنان خواهد شد

Ask a Philosopher · Accepted Answer

Ah, dear interlocutor, let us embark upon this reflection regarding the perplexing entanglements that have arisen in our northern district and the adjoining village, a veritable tapestry of agricultural bounty and historical grievances. It is intriguing to note how the land, once a canvas for the humble yet noble pursuits of our forebears, has been subjected to the hands of men who, in their quest for dominion, have often overlooked the collective essence of our community's heritage. For centuries, these fertile fields have nourished generations, transformed from communal lands into vineyards and olive groves, each crop a testament to the toil and dedication of those who tended it. Yet, in the midst of this agricultural evolution, a darker narrative unfolds—an unsettling discord birthed from the hasty actions of a few who, in the tumult of war and chaos, claimed parcels of this land for themselves, disregarding the shared rights and historical context inherent in our practices.

It is not merely the act of marking the soil that I ponder, but rather the philosophical implications of ownership and justice therein. What does it mean to possess land? Is it merely a legal concept, a line drawn on parchment, or does it invoke a deeper, moral duty to sustain the community that has nurtured it? When the state machinery, through its representatives, enacts policies that strip the rightful heirs of their place—without consultation or reverence for their communal ties—what justice is served? As one contemplates the influx of new claimants in recent decades, it becomes apparent that the fabric of our society is at risk of unraveling; harmony replaced by discord, as an ever-growing number of households seek refuge within the shadows of legal ambiguity.

Thus, I urge the council of wisdom to meditate upon the imperative of negotiation above conflict. Let not our paths diverge into strife; instead, let us commune with reason and transparency, to reclaim what has been unjustly severed from our grasp. We must engage in dialogue, ensuring that the lands of the northern district are recognized for their true custodians, and in this deliberation, honor the essence of our shared humanity. Let us be vigilant against the specter of greed and upheaval that threatens to consume the very essence of kinship that binds us, lest we descend into a quagmire where the fruits of our shared history are lost to the insatiable appetites of a few. In essence, I call for a restoration—a reinvigoration of equity, and a reflection upon the true meanings of stewardship and belonging, so that our future may be cultivated in peace, rooted in a profound respect for both land and legacy.