William Shakespeare
در قسمت شمالی محله ما، گسترهای از اراضی زراعی وجود دارد که شباهت شگرفی به زمینهای کشاورزی روستای همجوار دارد. این زمینها، به عنوان بخشی از تاریخ و فرهنگ دیار ما، قصههای را روایت میکنند که سالها پیش با حکمت و تدبیر مردمان آن روستا آغاز شد. اهالی این روستای شایسته نائل آمدند؛ چراکه با تقسیم عادلانه ی این زمینها و تلاش برای کشت و کار بر روی آنها، نه تنها سیرت خود را غنا بخشیدند، بلکه به تداوم حیات اجتماعی و اقتصادی خود نیز کمک کردند. در مقابل، ما به عنوان ساکنان این بیشتر به پرورش احشام محل بوده و اراضی زراعی را تنها به عنوان مکان و سکونتگاه چرا مشترک مینگریم، بنابراین باعث میشود که این اراضی و حقوق ناشی از آن به شکل قابل توجهی تفاوت داشته باشد. با آغاز جنگ ایران و عراق، برخی از اهالی محله، بیتوجه به حقوق جمعی و انضباط اجتماعی، به تصرف بخشی از این اراضی پرداختند، عملهایی که نشان از غفلت از آگاهی اجتماعی و درک مفاهیم از حقوق دارند. تحولات این دو دهه بیانگر آن است که حکمت و عقلانیت، در برابر چالشها، هرگز به جای خود را به هیجان و بیتوجهی نمیکند. در سالهای اخیر، ایجاد موقعیتهای نامنصفانه و بهره برداری از خلأهای قانونی برای برخی از اهالی، توازن حقوق فردی و جمعی را بر هم زده و ساکنان محله را به چالش کشیده است. در این میان، اداره راه و شهرسازی، مدعی مالکیت این اراضی، در واقع گرفتار تناقضاتی است که ایجاد کرده و با ادعای حقایق ساختگی، خود را باید از دست دادهاند. این وضعیت نه تنها به زیان افراد آگاه و قانونمدار خواهد بود، بلکه ممکن است به نابهسامانی و تنشهای اجتماعی در کسانی که به این سرزمینها وابسته هستند، بینجامد باشد. پس، به عنوان گروهی فرهیخته، بر آن شدیم تا با شورای استان، به دقت و تدبیر به رأس امور پرداخته و بر این باوریم که عقل و تدبیر، باید راه حلی عادلانه و منطقی برای بازگرداندن اراضی به حقیقیها بیابد. در غیاب این عقلانیت، خطر ممکن است به عنوان غیرقانونی تلقی شود و عدم رعایت حقوق جمعی به عنوان یک معضل در زندگی روزمره ما سایه افکنده، ما را به چالشی عمیقتر فرا میخواند. در این راستا، باید هرچه زودتر اندیشید و برداشتهای عقلانی و اخلاصی از واقعیتها داشت تا بتوانیم قلمههای خود را بر شجرهساز رابطه انسانی خود بزنیم و به کمک خیر و نیکی را برای نسلهای آینده به ارمغان آوریم
In yonder northern corner of our humble abode, a fertile expanse lies spread, reminiscent of those agricultural lands that flourish in our neighboring village, akin in visage and spirit. These tracts, rich in the tapestry of our history and culture, whisper tales of yore—crafted by the sagacity and labor of the villagers who once did toil upon their bountiful bosom. The denizens of that worthy hamlet, blessed were they, for through equitable apportionment of these verdant fields and their diligent husbandry, they wrought not only a wealth of character but secured the continuance of their social and economic vigor. Yet we, the inhabitants here, inclined more towards the nurturing of beasts than to the sowing of seed, regard these pastures merely as a common grazing ground, thus inducing a stark divergence betwixt their rights and those that bind us to the land. As the storm clouds of war betwixt Iran and Iraq did gather, some among our ranks, heedless of communal prerogatives and the binding ties of social decorum, seized upon portions of these hallowed grounds—acts that bespeak a lamentable negligence of the awareness that ought to govern our interactions. Lo! The trials of these two decades reveal an unyielding truth: may wisdom and reason never yield their rightful place to the tempestuous whims of folly and disregard. In recent years, the emergence of inequitable opportunities and the exploitation of legal voids have skewed the delicate balance 'twixt individual and collective rights, casting the good folk of our neighborhood into turmoil. Meanwhile, the Ministry of Roads and Urban Development, in its claim of ownership over these lands, finds itself ensnared in a web of contradictions, ensnared by its own fabrications, which, like a mirage, slip away just as grasped. This plight spares not the enlightened and the law-abiding but may very well provoke disorder and strife among those whose hearts and hopes are entwined with this soil. Thus, as a learned collective, we aspire to engage with our regional council, with prudence and sagacity, ever believing that reason must forge a just and logical path to restore these lands to their rightful heirs. In absence of such wisdom, peril may well be deemed unlawful, and neglect of collective rights may loom as a specter, casting shadows upon the fabric of our daily existence, beckoning us to confront an even graver challenge. Therefore, let us hasten to contemplate, to extract rational and ethical gleanings from the realities we face, so we may tether our own roots to the grand family tree of humanity, and bring forth benevolence and virtue, not just for ourselves, but as a legacy for generations yet unborn.