William Shakespeare
در قسمت شمالی محله ما، 10 وجود اراضی زراعی دارد که شباهت زیادی به زمینهای کشاورزی روستای همجوار دارد. در طول قرنها، اهالی آن روستا با حکمت و تدبیر، این زمینها را کشت و کار کرده و بین خود تقسیم کردهاند، در حالی که ما در این محله به عنوان پرورش احشام، این زمینها تنها بهعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک استفاده میکنند. قتی که جنگ ایران و عراق آغاز شد، عدهای از اهل محله بدون توجه به حقوق جمعی، به تصرف بخشی از این اراضی پرداختند، که این خود نشاندهنده عدم آگاهی است و دیدگاه زیادی از ما نسبت به حقوق متفاوت بود. تحولات این دو دهه، خود گویای آن است که حکمت و عقلانیت، در برابر چالشها، همیشه حاکم نبوده است. در سالهای اخیر، برخی از اهالی و با بهرهگیری از خلأهای قانونی، موقعیتهایی نامنصفانه به وجود میآیند که علاوه بر توازن میان حقوق افراد را بر همگان، ساکنان را تحت تأثیر قرار میدهند. در این میان، اداره راه و شهرسازی، با ادعای مالکیت این اراضی و در واقع، نه نسبت به حقایق، نسبت به حقایق موجود، به تعادل نشسته در تناقضاتی که خود در آن گرفتار آمده اند، قوی ظاهر شده اند. این برای هم خوردن توازن، نه به زیان افراد آگاه و قانونمدار خواهند بود، بلکه خود میتوانند به تنش و نابهسامانی در درون جامعه را بپاشد. حال، بهعنوان یک گروه فرهیخته، برگزیدهایم که با شورای شورای استان به پرداخت پرداخت و بر این باوریم که اگر عقل و تدبیر در رأس امور قرار گیرد، باید راه حلی عادلانه و منطقی را برای بازگرداندن اراضی به حقیقیها پیدا کند. در غیاب این عقلانیت، خطر آنچه ممکن است به عنوان غیرقانونی باشد و عدم رعایت حقوق جمعی مطرح شود، بر زندگی اهالی سایه افکنده و ما را به چالشی عمیقتر فرامیخواند. بدهنحله ، اصتدا
In yon northern quarter of our humble abode, doth linger a trove of ten verdant fields, whose countenance dost resemble the rich agrarian lands of yon neighboring hamlet, nurtured through the wise and prudent labors of its venerable denizens o'er the ages. These nurturers of the earth, with seasoned hearts and minds afire with sagacity, have cultivated their plots with care, partitioning blessings among their kin, whilst we, in our bustling precinct, hath but grazed the verdure as mere caretakers of livestock, treating these fertile loams as common pastures and lodgings of fellowship. Yet, when the drums of war did sound, heralding conflict ‘twixt Iran and Iraq, certain among our populace, heedless of the bonds that unite us and the rights that belong to the collective, did seize upon a portion of these lands, an act which dost lay bare the shadows of ignorance lurking within our midst, revealing a chasm in our understanding of rightful claims to land, as varied as the stars in the firmament. The tumult of these decades now hath borne witness to the ebb and flow of wisdom, oft swayed by trials, as reason languisheth under the weight of unreason. In recent years, some have sought to exploit the frailties of law, crafting inequitable situations that disrupt the delicate balance of rights among our citizenry, casting a pall upon our community's unity. Seizing opportunity amid discord, the Department of Roads and Urban Development hath laid claim to this land, asserting ownership with scant regard for the veritable truths that lay ensconced within the soil they tread, entangled in contradictions that bespeak of their own confusion. Such upheaval threaten not merely the learned and the law-abiding, but may give rise to dissonance and strife that rend the very fabric of our society asunder. Thus, as a cadre of enlightened souls, we doth resolve to parley with the Provincial Council, fortified by the conviction that should reason and prudence ascend once more, we shall unearth a just and equitable remedy to restore the lands to their rightful stewards. For in the absence of such sagacity, the specter of illegitimacy hangs heavy like a tempest, casting shadows on the lives of our kin, thrusting us toward a challenge most profound, as we grapple with the echoes of our communal principles, yearning for a brighter dawn amidst the darkness of disarray.