در ضلع شمالی محله ما ، 10 هکتار زمین زراعی مشابه اراضی روستای همجوار قراردارد که از قرن ها پیش ، روستای همجوار برروی اراضی خود کشت وکار کردند و بین خود تقسیم کردند اما محله ما بجای تقسیم و کشت و کار براین اراضی 10 هکتاری ، بعلت پرورش احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، تنها بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی از آن استفاده شده است در سال 59 با شروع جنگ بین ایران و عراق، ث، عده ای از اهالی ، بدون به حقوق جمعی مردم، هر کدام قسمتی از این اراضی را تصرف کردند ، که این اراضی عرفی ، تاریخی و مشا محله ، ، منابع طبیعی در سال 85 آنرا را سند کرده و در سال 95 به راه وشهرسازی منتقل نموده است در این دو دهه 80 و90 چند نفر دیگر باز ، تعرضات انجام دادند با صحنه سازی های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، توانستند رای دادگاه و کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری را به نفع خود دریافت کنند راه وشهرسازی از طرفی خود را صاحب این اراضی و دارای سند می داند در صورتیکه این اراضی ، نه موات بوده و نه عرصه جنگلی ، که بر اساس قانون ملی شدن سال 41 ، آنرا به نام خود زده اند در حال حاضر بیش از 65 واحد ساختمانی، در اراضی ضلع شمالی ساخته شده چرا راه وشهرسازی که خود مالک بوده در مقابل متصرفان، ناکام مانده چرا سند آنها در مقابل رای مردم ناکام مانده ؟ چرا نتوانستند جلوب این 65 خانوار را بگیرند حرکات بعضی از اهالی مشابه‌ سال 59 و دهه ی 80 و90 ، زندگی اهالی را بالأخص جوانان را به چالش کشیده از شورای تامین استان استدعا داریم با مذاکره با راه و شهرسازی استان ، این اراضی مشا و تاریخی محله را به صاحبان آن باز گردانند چون راه وشهرسازی نه تنها در تصرف این اراضی بعلت تعرضات ناعادلانه بعضی از مردم ، ناکام می ماند ودرست و منطقی این است این اراضی بین محله با مدیریت راه وشهرسازی، بع واجدین شرایط تحویل و از ورود افراد بومی با جد مخالفیم عدم اقدام راه وشهرسازی باعث میشه مابقی اهالی که قانون‌مدار هستند ، و همیشه بر مدار قانون می چرخند حقوق قانونی خود برخوردار نگردند و اراضی دقیقا به دست قانون گریزان و فریبندگی قانون بیفتد استدعا داریم بدون ورود به دستگاه قضایی توسط مردم ، این مشکل توسط دستان شورای تامین استان حل وفصل گردد حالا متنی مرقوم فرمایید که شورای تامین با اقتدار این مشکل مرپثدم را با راه و شهرسازی حل و فصل نماید

Question

در ضلع شمالی محله ما ، 10 هکتار زمین زراعی مشابه اراضی روستای همجوار قراردارد که  از قرن ها پیش ، روستای همجوار برروی اراضی خود کشت وکار کردند و بین خود تقسیم کردند اما محله ما بجای تقسیم و کشت و کار براین اراضی 10 هکتاری ، بعلت  پرورش احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، تنها بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی از آن استفاده شده است در سال 59 با شروع جنگ بین ایران و عراق، ث، عده ای از اهالی ، بدون به حقوق جمعی مردم، هر کدام قسمتی از این اراضی را تصرف کردند ، که این اراضی عرفی ، تاریخی و مشا محله ، ، منابع طبیعی در سال 85 آنرا را سند کرده و در سال 95 به راه وشهرسازی منتقل نموده است در این دو دهه 80 و90 چند نفر دیگر باز ، تعرضات انجام دادند با صحنه سازی های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، توانستند رای دادگاه و کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری را به نفع خود دریافت کنند راه وشهرسازی از طرفی خود را صاحب این اراضی و دارای سند می داند در صورتیکه این اراضی ، نه موات بوده و نه عرصه جنگلی ، که بر اساس قانون ملی شدن  سال 41 ، آنرا به نام خود زده اند در حال حاضر بیش از 65 واحد ساختمانی، در اراضی ضلع شمالی ساخته شده چرا راه وشهرسازی که خود مالک بوده در مقابل متصرفان، ناکام مانده چرا سند آنها در مقابل رای مردم ناکام مانده ؟ چرا نتوانستند جلوب این 65 خانوار را بگیرند حرکات بعضی از اهالی مشابه‌ سال 59 و دهه ی 80 و90 ، زندگی اهالی را بالأخص جوانان را به چالش کشیده از شورای تامین استان استدعا داریم با مذاکره با راه و شهرسازی استان ، این اراضی مشا و تاریخی محله را به صاحبان آن باز گردانند چون راه وشهرسازی نه تنها در تصرف این اراضی بعلت تعرضات ناعادلانه بعضی از مردم ، ناکام می ماند ودرست و منطقی این است این اراضی بین محله با مدیریت راه وشهرسازی، بع واجدین شرایط تحویل و از ورود افراد بومی با جد مخالفیم عدم اقدام راه وشهرسازی باعث میشه مابقی اهالی که قانون‌مدار هستند ، و همیشه بر مدار قانون می چرخند حقوق قانونی خود برخوردار نگردند و اراضی دقیقا به دست قانون گریزان  و فریبندگی قانون بیفتد استدعا داریم بدون ورود به دستگاه قضایی توسط مردم ، این مشکل توسط دستان شورای تامین استان حل وفصل گردد  حالا متنی مرقوم فرمایید که شورای تامین با اقتدار این مشکل مرپثدم را با راه و شهرسازی حل و فصل نماید

Ask a Philosopher · Accepted Answer

در ضلع شمالی محله ما، زمین‌های زراعی گسترده‌ای وجود دارد که همچون نقشی بر بوم تاریخ، در بطن زندگی نیاکان ما قرار دارد. این زمین‌ها، با قدمت و با اثرگذاری بر زندگی جامعه، نماد پیوند عمیق انسان با طبیعت و زراعت بوده است. در واقع، از دیرباز تا کنون، هر روستای همجوار، با تقسیم و کشت و کار بر روی اراضی خود، بنیان‌های معیشتی و اجتماعی را بنا نهاده و با شناخت صحیح از منابع طبیعی، حیات خویش را سدا کرده است. اما محله ما، به‌دلیل پرورش احشام و توجه به امکانات مادی و نه معنوی سرزمین، به امانت‌داری نسبت به این اراضی پشت کرده و به‌جای بهره‌وری از زراعت، آن را به چراگاه و اقامتگاه مشترک تبدیل کرده است. با آغاز جنگ ایران و عراق در سال 59، جریان‌های ناعادلانه‌ای، به‌ویژه تصرفات غیرقانونی، در این اراضی رایج شد و موانع بزرگ‌تری در راه عدالت و حقوق اجتماعی مردم ظهور کرد. ادعاهایی که بر اساس نیازهای مقطعی و نه صداقت تاریخی شکل گرفتند، زمین‌هایی را که باید به عنوان میراث مشاع مردم محفوظ می‌ماند، به دست تعدادی خاص سپرد. در دو دهه اخیر، تغییرات و تعرضات بیشتری صورت گرفت، حال آنکه حقایق بایست در دفتری به ثبت می‌رسیدند، که در نهایت به ایجاد تضاد بین حقوق جمعی و منافع خصوصی منجر گردید. امروز، بیش از 65 واحد ساختمانی بر روی اراضی شمالی محله قرار دارد، در حالی که اداره راه و شهرسازی به‌واسطه اسناد خود، که خود به‌درد نخورترین در برابر انگاره‌های تاریخی و اجتماعی است، در موضع ضعف قرار دارد. در این میان، جوانان، به‌عنوان افراز کنندگان آینده، تحت فشار این ناعدالتی‌ها قرار دارند. از شورای تأمین استان استدعا داریم که با تدبیری عمیق و دوراندیشانه و با مذاکراتی مؤثر با اداره راه و شهرسازی، این اراضی باستانی و طبیعی را به صاحبان حقیقی آن بازگردانند. زیرا حفظ این هویت تاریخی و امانت‌های فرهنگی، تنها از طریق همدلی و پایبندی به اصول عدالت و حق‌مداری ممکن است. بی‌تردید، اگر چرخه‌های تخلف و تصرف ادامه یابد، نه تنها جامعه ما دچار عدم توازن خواهد شد، بلکه افرادی که در صلح و آرامش به توگو و معیشت خود می‌پردازند، از حقوق خود محروم خواهند ماند. بر این اساس، بر ماست که در پی تأسیس مجدد تعادل و احترام به حقوق جمعی، در سایه همکاری و همدلی، گام برداریم و با درایت، این معضل را بدون نیاز به قضاوت و درگیری‌های قضایی حل و فصل کنیم.