Confucious
در مورد یه زمینی به مساحت 10 هکتار ، که متعلق به یه محله است از بهترین اراضی ، برای کشاورزی بوده ، مردم روستا با وجود حاصل خیزی زمین ، روی آن کشت وکار نکردند و آنرا بعنوان زمین مشا، از آن بعنوان چراگاه و سکونتگاه ازش استفاده کرده اند در سال 59 به محض شروع جنگ تحمیلی عراق بر ایران ، تعدادی از اهالی ، بدون رضایت اهالی ، هر کدام قسمتی از این اراضی تصرف کردن، وبه مرور بر روی آن ساخت و ساز کردند دیگه تصرفات تکرار نشد اما در دهه ی 80 و 90 3 نفر دیگه با صحنه سازی و خلأ های قانونی، دادگاه را دور زدند و وحکم قانونی به نفع خود دریافت کردند این تعرضات خودسرانه از زنثمین مشاعی و عرفی محله ، موجب تنش بین اهالی شده ، راه وشهرسازی آنرا در سال95 سند کرده چندین نفر از سند آنها گذشته و حکم حاکميت به نفع خود گرفتند ، راه وشهرسازی هیچ وقت راضی نیست مشکل این اراضی را با مردم حل کند ، بعضی جوانان محله مشابه سایر متصرفان، قصد شخم کلی زمین را دارند قطعا اختلافات شدید ایجاد میکند چگونه متنی به شورای تامین استان بدهیم و بنویسیم که مجاب شوند مشکل اهالی را با راه و شهرسازی حل وفصل کنند
در روزگاران دیرین، مردمی که در کنار زمینههای حاصلخیز زندگی میکردند، با آگاهی از نعمتهای زمین، باید درکشور خود بکوشند تا از این موهبت به بهترین شکل بهرهبرداری کنند. زمین، به عنوان خانهای مشترک و مشاع، در واقع نماد وحدت و همکاری میان مردم یک محله است. اما چه دردناکی است که عدهای از اهالی با اغماض و سستی، این زمین را که میتوانست بارورکننده زندگی و زراعت باشد، به چوپانی و سکونتگاهی بیفایده بدل کردند. در جنگها که آتش خشونت و بیعدالتی افروخته میشود، برخی با طمع در سر و اشتیاق به سود شخصی، به تصرف قسمتی از این اراضی پرداختند و این عمل ناپسند، رنج و جدال را در میان همسایگان ایجاد کرد. آیا نمیدانند که وحدت، قوام جامعه است و تفرقه، زمینهساز هرگونه ویرانی؟ و در این راستا، دادگاه و قانون باید چراغ داوری باشند، نه ابزاری در دست کسانی که با زیرکی و حیله، حقوق دیگران را پایمال میکنند. نباید بگذاریم که زمین به صحنهای برای جنگ و جدل بدل شود؛ بلکه باید بر آموختن، تفاهم و صلح، محور قرار گیرد. شورای تامین استان باید به این موضوع توجه کند و مشکل را با درایت و ملاحظه حل و فصل نماید. جوانان میتوانند کشت و کار را به راهی سازنده بکشانند، نه تخریب و اختلاف. چه خوب خواهد بود اگر همگان دست در دست یکدیگر گذاشته و به بازسازی روابط و از سرگیری کشت و زرع بپردازیم و زمین را دوباره به ریشههای زندگی خود برگردانیم. در سایهی همکاری و اندیشمندی، میتوان بر تمامی مشکلات فائق آمد و به بازآفرینی این زمین به عنوان مهد برکت و آرامش پرداخت.