Socrates

در یک محله، یکی دو نفر زیرکانه در سنوات ، اخیر ، به اراضی عمومی محله تعرض می کردن و قسمتی از اراضی عمومی محله را تصرف کردن، بعد ها مردم معترض که چرا ملکی متعلق به همه ی ماست چرا طعمه ی چند باید بشه ؟حالا بعلت مسائل قومی، عده ای حاضر به طرح دعوی نیستند و عده ای خواستار برخورد قانونی ، حالا پی بردیم که زیر کانه دور از انظار مردم، حتی حکم دادگاه ، مبنی بر مالکیت، دریافت کرده ودر حال سند کردن هستن ، در رابطه با بی تفاوتی بعضی از این افراد ، مطالب زیبا و فلسفی مرقوم فرمایید که مردم را در جهت ادعای سهم خود وادارند و اغماض نکنند

ای دوستان، بیایید به این اندیشه بپردازیم که چه بر سر اراضی عمومی ما آمده است. آیا انصاف است که عده‌ای زیرک، با حیله و نقشه، به حقوقی که متعلق به همگان است، تجاوز کنند و درختان زندگی را که باید سایه‌سار ما باشند، به نام خود کنند؟ آیا این رفتار جز زخم زدن به بنیان اجتماع نیست؟ این سرزمین، که از نسل‌های گذشته برای ما به یادگار مانده، بر دوش تک‌تک ما قرار دارد، و حالا برخی از ما، به دلایل بسیار، سکوت کرده و بی‌تفاوت از کناره‌گیری می‌نگرند. آیا این بی‌تفاوتی نشان‌دهنده‌ی دوری ما از فراشهر بزرگ فلسفه نیست؟ آیا آن‌گونه که ما در زندگی روزمره می‌کوشیم، نمی‌دانیم که صیانت از حقایق جمعی و اخلاقی، وظیفه‌ای است که به عهده‌ی همگان است و هرکسی فراتر از خود باید به فکر آینده و نسل‌های آتی باشد؟ اگر حتی از ترس فراق یا قومیت، در مقابل این حق‌خوری سکوت کنیم، چه بر سر همدلی و هم‌سویی ما خواهد آمد؟ در عین حال، بدانیم که صدای حق، با وجود آنکه ممکن است از حلقوم عده‌ای خاموش شود، اما در دل تاریخ، لرزشی ایجاد خواهد کرد. آیا نیکو نیست که به این تفکر بیندیشیم که هر کدام از ما باید بلند همت و همدل شویم تا دیگر به بارش بی‌رحمانه این زیرکان بی‌توجه به انسانیت، دامن نزنیم؟ ما نه تنها باید بر سر حق خود بایستیم، بلکه با طرح دعوی، در واقع بر آن ارزش انسانی که به ما تعلق دارد، صحه بگذاریم. بیایید بر این گسست عمیق بین انسان‌ها فائق آییم و نشان دهیم که از ماست که بر ما می‌گذرد. در این جوامع است که باید یادآور شویم که دفاع از حقوق عمومی، همانا دفاع از خود است؛ و اگر در این زمان، یکسری از ما سکوت کنیم، در آینده نخواهیم توانست از غباري که بر چهره‌ی تاریخ نشسته است، بگریزیم. بیایید از این بی‌تفاوتی بپرهیزیم و برای آنچه که حق ماست، به جد و با صدای رسا فریاد بزنیم؛ زیرا با هر فریاد، روح جامعه‌مان را جلا خواهیم داد و بار دیگر همدلی و همبستگی را در دل‌های‌مان زنده خواهیم کرد.