Confucious

در یک محله، یکی دو نفر زیرکانه در سنوات ، اخیر ، به اراضی عمومی محله تعرض می کردن و قسمتی از اراضی عمومی محله را تصرف کردن، بعد ها مردم معترض که چرا ملکی متعلق به همه ی ماست چرا طعمه ی چند باید بشه ؟حالا بعلت مسائل قومی، عده ای حاضر به طرح دعوی نیستند و عده ای خواستار برخورد قانونی ، حالا پی بردیم که زیر کانه دور از انظار مردم، حتی حکم دادگاه ، مبنی بر مالکیت، دریافت کرده ودر حال سند کردن هستن ، در رابطه با بی تفاوتی بعضی از این افراد ، مطالب زیبا و فلسفی مرقوم فرمایید که مردم را در جهت ادعای سهم خود وادارند و اغماض نکنند

در محله‌ای که به تمدن و همبستگی انسان‌ها می‌بالد، دیده می‌شود که چند نفری با زیرکی، در پناه شب‌های تار، اراضی عمومی را به تصرف درآورده و حق حیات جمعی را به سخره می‌گیرند. این امر نه تنها نهادهای قانونی بلکه قلب‌های مردم را نیز آزرده می‌سازد. اگر زمین، که ما را به یکدیگر پیوند می‌دهد، به دست عده‌ای خاص تسخیر شود، آیا این بدان معناست که ارزش‌های انسانی در پس دیوارهای طمع و خودخواهی دفن شده است؟ مردم معترض، به حق خود می‌اندیشند و از این نابرابری برآشفته‌اند؛ اما برخی به این بهانه که مسائلی قومی وجود دارد، از طرح دعوی می‌گریزند و در سکوت خود، بر ناعدالتی صحه می‌گذارند. آیا در برابر ظلم، نیابت از سکوت، نشانه‌ای از خردمندی است؟ فراموش نکنیم که سکوت در برابر ناحقی، با گذشت ایام، به سازش با آن بدل می‌شود. در این راستا، می‌طلبد که همگان، فارغ از تعلقات قومی و فردی، صدای حق را فریاد زنند و برآشفتگی خود را به عمل تبدیل نمایند. زیرا که تنها با همدلی و تلاش جمعی، می‌توانیم به کران حق و عدالت دست یابیم. در این نبرد نابرابر، بدانیم که هر یک از ما به اراضی این محله تعلق داریم و باید با شجاعت و خرد، از حقوق خویش دفاع کنیم. نباید بگذاریم که زمین‌های مشترک ما، به تملک فردی بیمارگونه درآید و به یاد داشته باشیم که حق همیشه با جمع است، نه با معدودی از افراد که در پی منفعت شخصی خویش‌اند.