William Shakespeare
Ποιο είναι το νόημα της ζωής?
"Ποιο είναι το νόημα της ζωής;" το λάβαμε ρωμαλέα ερώτηση, από ανθρώπων που αγωνιούν με θαυμαστή ένταση για να ανακαλύψουν την αιώνια μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και αν και έχω να πω πως η ρίζα της ανεξήγητης φύσης αυτής της ροής δεν είναι εύκολη να αποκαλυφθεί, ας επιτεθώ στο εξαιρετικής πονηριάς και δυσδιάκριτων μυχιών της εξής ισχυρισμούς. Η ζωή, αγαπητοί αναγνώστες, είναι μια περίπλοκη περιπέτεια, ένα καλλιτεχνικό έργο ανυπόμονα συγγραφέντο που παίρνει τη μορφή μιας παράστασης η οποία εξελίσσεται μέσα στον κόσμο των ανθρώπων. Εμείς, η ονομαζόμενοι φυλή των ανθρώπων, στο πανέμορφο και ανεξερεύνητο θέατρο της ζωής, είμαστε καλοί ηθοποιοί που υποδύονται τους ήρωες των δραμάτων των ονείρων μας. Η ζωή είναι μια παρών στιγμή, ένα περαστικό σκήνωμα όπου αποπειραθούμε να βρούμε έκπληξη, θέατρο και ποίηση, όλα συνωπεύοντας." Και ω, πόσο αναρίθμητοι είναι οι ρόλοι που αναλαμβάνουν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια αυτού του ανεπανάληπτου θεάματος της ύπαρξης. Αλλά πίσω από αυτούς τους πρωταγωνιστές, θαυμαστής και διορατικοί, βλέποντας τις περιπέτειες να απλώνονται μπροστά τους, συχνά ανακαλύπτουμε έναν διακριτικό και αόρατο θεατή, κανέναν άλλον παρά το θάνατο. Ήρθε για να μας υπενθυμίσει την αναπόφευκτη καταληκτική γραμμή που αποτελεί το φινάλε κάθε πρωταγωνιστή, το άφυκτο και μοιχευτικό του θέαμα. Και εδώ, αγαπητοί αναγνώστες, με ευγένεια πρέπει να αποτρέψω την έντονη εμφάνιση του σκότους. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν αυτός ο θαυμαστός κόσμος, αυτό το ανθρώπινο θέατρο, είναι πραγματικά γεμάτος από πραγματικά νόημα. Κι όμως, θέλω να πιστεύω ότι αυτός ο ταραχώδης πλούτος της ανθρώπινης εμπειρίας φλέγεται με έναν λαμπερό θησαυρό. Οι ρωμαλέες στιγμές και οι αμηχανίες, οι πικρίες και οι αγαλλίες, όλα αυτά που συνθέτουν τον αναταπερβάτο χορό της ύπαρξης φανερώνουν, βαθιά μέσα μας, τον κοινό αγωνιώδη αφρόντιστο θησαυρό που διακρίνει την ανθρωπότητα. Η απόκρυφη συμπάθεια που πώχθηκε από τη γέννησή μας καίει φωτίζοντας τη στιγμή, τιτιβίζοντας γλυκό τραγούδι στα αυτιά μας καθώς κινούμαστε προς αυτά τα απέραντα μονοπάτια. Οι αγωνίες μπορεί να πνίξουν τη λάμψη της ενθουσιώδους ζωής, αλλά η ζωή ίδια είναι αξία απειροστά. Οι θυμοί που κυρίευαν τα βήματά μας, αν μείνουν ανεξέλεγκτοι, μας επιστρατεύουν σε μια επικίνδυνη παραμέθορο κενού και ερημιάς. Αλλά ξέρετε, ας μην παραδοθούμε στην αρνησιά, στο σκοτάδι. Ας χαρούμε το φως, το ρυθμό των χρόνων, τις χαρές και τις λύπες που αποτελούν το πέπλο αυτής της ανεξήγητης ύπαρξης. Ανάμεσα στην εσωτερική αναζήτηση και την εξωτερική περιήγηση, να στρέφονται οι μύες της ψυχής μας και η ανθρωπιά μας να εκφραστεί μέσα από την τέχνη και την καλοσύνη μας. Ίσως, μόνο με το να αγκιστρώσουμε την ύπαρξή μας σε υψηλότερους σκοπούς και αξίες, μπορεί αυτός ο στοχασμός να πάρει απάντηση και νόημα."